BBM Magazine Issue-Sayı: 57 October - Ekim 2022

52 INTERVIEW • RÖPORTAJ BBM / EKİM 2022 • OCTOBER 2022 and a policy of milling the wheat in its country instead of flour imports. Do you foresee a danger for the Turkish flour industri- alist, such as the shrinkage of the export market? What should the Turkish market do to maintain its position in the market? This risk you are pointing out is something that all our col- leagues in the industry should think about. A very good question. Total flour export in the world is 10 million tons. This corresponds to 13-14 million tons of wheat. Turkey meets a large proportion of this with 30-35%. Other countries such as Iraq, which imports flour from Turkey, want to both create employment and produce the product in their own country by buying wheat instead of the final product. In other words, when you import flour, you buy the flour and sell it at the groceries. But when you import wheat, you run factories and create employment. You develop livestock in- dustry with the bran of the by-products. For this reason, this is a serious risk in the near future. When you think about the established capacity of Turkey in the flour sector, there are currently about 500 flour factories. Turkey’s total capacity is equivalent to milling 25-30 million tons of wheat. In other words, even if Turkey supplies 10 million tons of flour, which is the total amount traded all over the world, there is still a serious excess of capacity. There is a serious surplus ca- pacity in Turkey. Especially the factories in the Southeast meet the exports to Iraq almost alone. The flour factories in that re- gion have enough capacity for almost all of Turkey’s exports. There is a large wheat milling capacity especially in Mardin. This is a very serious risk. If you pay attention to the investment projects that we, as Doruk Un, take for the coming periods, you will understand that we see these risks. Because I think that there will be shrinkage in the flour market in the future, we will use the flour we pro- yarısı sadece Irak’a gidiyor. Ancak Irak un ithalatı yerine buğday ithalatına ağırlık verip buğdayı ülkesinde kırma politikasına yöneldi. Türk un sanayicisi için ihracat paza- rının daralması gibi bir tehlike öngörüyor musunuz? Türk uncusu, pazardaki konumu korumak için neler yapmalı? Dile getirdiğiniz bu tehlike sektördeki bütün meslektaşla- rımızın düşünmesi gereken bir konu. Çok yerinde bir soru. Dünyadaki toplam un ihracatı 10 milyon ton. Bunun buğday karşılığı 13-14 milyon ton. Türkiye neredeyse bunun büyük bir çoğunluğunu, yüzde 30-35’ini karşılıyor. Türkiye’nin un sattığı Irak gibi diğer ülkeler de nihai ürün almaktansa buğ- dayı alıp hem istihdam yaratmayı hem de ürünü kendi ülke- sinde üretmeyi istiyor. Yani un aldığı zaman unu alıp direkt marketten pazarlayıp satıyor. Ama buğdayı getirdiği zaman fabrika çalıştırıyor, istihdam yaratıyor. Çıkan yan ürünlerin ke- peği ile hayvancılığı geliştiriyor. Onun için yakın gelecekte bu, ciddi bir risk. Türkiye’nin un sektöründeki kurulu kapasitesini düşündü- ğünüz zaman şu an yaklaşık 500 un fabrikası var. Türkiye’nin toplam kapasitesi neredeyse 25-30 milyon ton buğday kır- maya denk geliyor. Yani bütün dünyada ticarete konu olan 10 milyon tonluk unu Türkiye tek başına verse bile hala ciddi bir kapasite fazlası duruyor. Türkiye’de çok ciddi bir kapasite fazlası oluştu. Özellikle Güneydoğu’daki fabrikalar Irak’a ya- pılan ihracatı neredeyse tek başına karşılıyor. O bölgedeki un fabrikalarında neredeyse Türkiye’nin bütün ihracatına ye- tecek kapasite var. Özellikle Mardin’de büyük buğday kırma kapasitesi mevcut. Bu çok ciddi bir risktir. Doruk Un olarak önümüzdeki dönemler için aldığımız ya- tırım projelerine dikkat ederseniz bu riskleri gördüğümüzü anlarsınız. Gelecekte un pazarında daralma olacağını dü-